Autor: Jo Nesbø
Tytuł: Syn
Stron: 428
Wydawca: Dolnośląskie
Sonny odsiaduje wyrok w więzieniu w Oslo. Jest znany z cierpliwego wysłuchiwania zwierzeń współwięźniów. Chodzą pogłoski, że na ich podstawie przyznaje się do zbrodni popełnionych przez innych. Jest zdruzgotany, gdy jego ojciec, zasłużony policjant, zostaje oskarżony o korupcję i popełnia samobójstwo. Ale czy na pewno mężczyzna zginął z własnej ręki? Sonny będzie dążył do ujawnienia prawdy za wszelką cenę.
O pisarzu z Oslo każdy z nas słyszał na pewno wiele. Po zapoznaniu się z opisem jednej z jego powieści wiedziałem, że będzie ona lekturą obowiązkową. Dlatego też, kiedy nadarzyła się okazja przeczytania „Syna”, bez chwili wahania zdecydowałem się na jej przygarnięcie. Jak się okazało, był to traf w dziesiątkę.
Nawet Dan Brown nie potrafi wymusić na Czytelniku tylu emocji. Chociaż nad jedną z nich pracował przez siedem lat, Jo Nesbø napisał „Syna”, która bije na łeb thrillery Amerykanina. Poplątana intryga, namacalny klimat strachu i gęsty trup przyczyniły się do mojego rozemocjonowania. Lekturze tego kryminału towarzyszyły długotrwałe wypieki na twarzy. Nie obyło się bez zapierania tchu w piersiach.
Zadziwia mnie i to bardzo, skąd w jednym człowieku tyle inteligencji. Szalenie przyjemną czynnością było rozwiązywanie tej mrocznej historii, której finał dosłownie wgniata w fotel. Żałuję, że przygodę z kryminałami autora rozpoczynam tak późno. Cieszę się, iż jeszcze tak dużo świetnych pozycji czeka na przeczytanie.
O ile w niektórych książkach autorzy w ogóle nie znają się na etapach prowadzonego śledztwa, tak w przypadku Norwega nie mamy żadnych wątpliwości, co do tego, że spotykamy się profesjonalistą. Nesbø dokładnie opisuje ten proces, dając Czytelnikowi prawdziwe poczucie uczestniczenia w mrocznej zabawie.
Po przeczytaniu „Syna” jego autor wędruje na listę moich ulubionych pisarzy. Czym sobie zasłużył? Całokształtem, ale największą uwagę zwracam uwagę na bohaterów. Są tak zwyczajni, że trudno nie uznać ich za prawdziwych. Gorąco polecam!
